طناز طباطبایی در گفت‌وگو با برنا:

 بازیگری تمام زندگی من است

 

طناز طباطبایی بازیگر جوانی است که در عین جوانی بسیار باتجربه است و با کارگردانان مطرح سینمای ایران کار کرده است.اولین حضور جدی و پررنگ طباطبایی در سال 83 و با بازی در فیلم «دیشب باباتو دیدم آیدا» به كارگردانی «رسول صدرعاملی» رقم خورد. بعد از آن با بازی در چند فیلم، سریال و تله‌فیلم توانست خودش را به مخاطب نشان دهد و قابلیت‌های بازیگری‌اش را به نمایش بگذارد. او سال گذشته با فیلم «مرهم» ساخته «علیرضا داوود نژاد» به جشنواره فجر آمد و امسال هم با بازی در فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» توانست خوش بدرخشد.او علاوه بر سینما در عرصه تئاتر نیز فعال است و به تازگی جلوی دوربین داوود میرباقری برای سریال«شاهگوش» قرار گرفته است. با او به بهانه اکران فیلم«هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» گفتگو کردیم

ز پیوستتان به پروژه «هیس دخترها فریاد نمی زنند» بگویید؟
این پروژه زمانی به من پیشنهاد شد که خانم درخشنده تقریباً از 800 دختر جوان نابازیگر تست گرفت بودند تا اینکه به این نتیجه رسیدند که این نقش را به یک بازیگر شناخته شده محول کنند. ایشان بازی من در فیلم سینمایی «مرهم» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد را دیده بودند و با بازی من آشنا بودند. این بود که قرعه به نام من افتاد. در واقع شاید سپردن این نقش با همه سختی ها و اوج و فرودهایی که داشت برای یک بازیگر تازه وارد که تجربه کمی دارد و یا یک نابازیگرسخت بود ضمن اینکه این کار برای پوران درخشنده ریسک بزرگی محسوب می‌شد.

با توجه به اینکه اولین همکاری تان با پوران درخشنده بود به چه تجربیاتی دست پیدا کردید؟
این تجربه برای من بسیار دلچسب بود. بازی در فیلم های پوران درخشنده همیشه فوق العاده است و دلیل آن فضای امنی است که ایشان برای بازیگر فراهم می‌کند تا بازیگر بتواند با طیب خاطر و آرامش به کارش بپردازد برای این تجربه از ایشان بسیار سپاسگزارم و امیدوارم مخاطب هم از دیدن آن لذت ببرد.

چطور توانستید با نقش «شیرین» که نقش خاصی بود ارتباط برقرار کنید؟
من معمولاً برای اولین بار که فیلمنامه را می‌خوانم متوجه می‌شوم که برای نقش مناسب هستم یا نه با این ملاک که اگر در وهله اول تاثیر لازم را بر روی من بگذارد آن را می‌پذیرم. فیلمنامه «هیس ! دخترها فریاد نمی‌زنند» بسیار تاثیرگذار بود تا آن جا که مدت ها ذهن من را درگیر خود کرده بود در عین حال نقش نیازمند دقت و صرف انرژی زیاد برای کشف کردن داشت که خوشبختانه در زمان پیش تولید به متن بسیار پرداخته شد و در زمان فیلمبرداری با کپ زدن های متمادی رفته رفته این نقش جان گرفت و جلو رفت. 


تا به حال این موضوع فکر کرده اید که اگر این اتفاق برایتان رخ می داد چه می‌کردید؟
ترس از سوء استفاده جنسی در تمام زن ها از کودکی تا بزرگسالی وجود دارد این نقش در واقع همان ترس‌های کودکی هر دختری است که حالا این اتفاق ناگوار برایش رخ داده است. از او سوء استفاده شده و بار سنگین این اتفاق بر روی شانه هایشان سنگینی می‌کند. من این نقش را می‌فهمیدم و بارها با خودم تکرار می‌کردم که اگر این اتفاق برای من در کودکی افتاده بود چه می‌کردم؟ به خانواده ام چه می‌گفتم به آنها با من چه رفتاری داشتند؟ آیا جرات گفتن را داشته با همه سختی ها و فشارهای روحی که این نقش بر من وارد کرد اما نتیجه خوب و دوستی داشتنی داشت و تاثیر درستی بر روی مخاطب می گذارد و در واقع صرف آگاه کردن جامعه به خصوص خانواده ها است و فکر می‌کنم فیلم رسالت خود را به درستی انجام داده است.

با نگاهی به کارنامه تان به نظر می‌رسد همیشه با کارگردانان های درجه یک کار کردید؟
بله، ملاک انتخاب من برای نقش، فیلم با کیفیت از نظر ساختار و محتوا بوده است . به همین دلیل شانس داشتم تا با فیلمسازان درجه یک افتخار همکاری داشته باشم و تا به امروز از انتخاب‌هایم راضی بوده ام.

بازیگری برای شما چه معنایی دارد؟
بازیگری برای من یعنی زندگی و بازیگری از زندگی جدا نیست. من معتقدم اگر بازیگری همه زندگی یک بازیگر نباشد نمی‌تواند بازیگر خوبی باشد. بازیگری در ذات خود زندگی کردن در شخصیت دیگری است. من یاد گرفتم از صبح که بیدار می‌شوم تا شب که می‌خواهم بخوابم به همه چیز در اطرافم خوب نگاه کنم در وهله اول به رفتار خودم زیرا در ابتدا باید خودم را بشناسم و در طول روز باید مراقب رفتار و حرکاتم باشم تا عادت های روزمره ام را بشناسم و یاد بگیرم تا آن عادت ها را در نقش هایم تکرار نکنم زیرا این کار باعث می‌شود تا در نقش هایم به تکرار نیافتم. خوب شنیدن، خوب دیدن، خوب درک کردن، آدم ها در طول روز به درک درست از موقعیت های رئال روزمره رسیدن، این نگاه من به بازیگری است با این نگاه دنیا از نگاه یک بازیگر بعد عمیق تری پیدا می‌کند.

گفتگو از: سپیده حیدرآبادی